ወዳጄ ሆይ ተነሽ፣ ውበቴ ሆይ ነይ

---

ብዙውን ጊዜ “ጠቢቡ” የሚለው ቃል ይቀጸልለታል። በእርግጥም በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ንጉሥ ሆኖ በተሾመ ጊዜ በፍጹም አትኅቶ (ራስን ዝቅ በማድረግ) “መልካሙንና ክፉውን ይለይ ዘንድ ለባሪያህ አስተዋይ ልቡናን ስጠው” በማለት ከብርና ከወርቅ ይልቅ የበለጠውን ነገር በመለመኑ እግዚአብሔር ተደሰተበት። “እኔ እንደቃልህ አድርጌልሀለሁ እነሆ ማንም የሚመስልህ ከአንተ በፊት እንደሌለ ከአንተም በኋላ እንዳይነሳ አድርጌ ጥበበኛና አስተዋይ ልቡና ሰጥቼሀለሁ” ተባለ። /፩ ነገ. ፫፥፱-፲፬/ ቅድመ ልደተ ክርስቶስ ከ፲፻፲፱-፱፻፸፱ ዓ.ዓ. የነገሠው ሰሎሞን።

ሰሎሞን እጅግ በጣም በጥበብና ልብን በሚነኩ ምሳሌዎች የተሞሉ አምስት መጻሕፍትን ደርሷል። ከእነዚህ ውስጥ አንዱ “መኃልየ መኃልይ ዘሰሎሞን” ይባላል። ከመዝሙራት ሁሉ የሚበልጥ መዝሙር እንደማለት ነው። በዚህ መጽሐፍ እግዚአብሔር አምላካችን በገለጠለት መጠን በሴት አንቀጽ እየጠራና በፍቅር እየመሰለ ስለሐዲስ ኪዳን ቤተ ክርስቲያንና ስለእመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያም ብዙ ምሥጢር ተናግሮበታል።

ስለድንግልናዋ “እኅቴ ሙሽራ የተቆለፈ ገነት፣ የተዘጋ ምንጭ፣ የታተመ ፈሳሽ ናት።” /መኃ. ፬፥፲፪/። ስለስደቷ ደግሞ “አንቺ ሱለማጢስ ሆይ ተመለሽ፣ ተመልሽ፣ እናይሽ ዘንድ ተመለሽ፣ ተመለሽ።” ይላታል /መኃ. ፯፥፩/። በዚያም ሳያበቃ ስለእረፍቷና ትንሣኤዋ ደግሞ “ውዴ እንዲህ ብሎ ተናገረኝ፤ ወዳጄ ሆይ ተነሽ፣ ውበቴ ሆይ ነይ።” በማለት ይናገራል /መኃ. ፪፥፲/። ይህንን ቃል ግዕዙ እንዲህ ይለዋል “ያውሥእ ወልድ እኁየ ወይብለኒ ተንሥኢ ርግብየ ወንዒ ሠናይትየ።” ልጅ ወንድሜ ወልድ /እግዚአብሔር/ እንዲህ አለኝ። ወዳጄ /ርግቤ/ ሆይ ተነሽ፣ ውበቴ ሆይ ነይ። “ውዴ” የተባለ ወልድ፤ የአብ ተቀዳሚ ተከታይ የሌለው አንድያ ልጁ ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። “በእርሱ ደስ የሚለኝ የምወደው ልጄ ይህ ነው” እንዳለ /ማቴ. ፫፥፲፯/።

ወዳጄ፣ ውበቴ የተባለች ደግሞ እመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያም ናት። የሰው ልጅ በሰይጣን አሽክላ ተተብትቦ በነበረበት የጨለማ ዘመን ለሰው ልጆች ብርሃን ክርስቶስን ያስገኘች በመሆኗ እንደዚሁም ቅድመ ዓለም ያለ እናት የተወለደ ቃለ አብ፤ ድኅረ ዓለም ያለ አባት ሲወለድ ለእናትነት የተመረጠች፣ ስደቱን የተሰደደች፣ በአጠቃላይ በመዋዕለ ሥጋዌው ከአጠገቡ ያልተለየች በመሆኗ “ወዳጄ” ይላታል።

ውበቴ መባሏም ስለብዙ ምክንያት ነው። አስቀድሞ አባቷ ክቡር ዳዊት በመዝሙሩ “ልጄ ሆይ ስሚ፣ እይ፣ ጆሮሽንም አዘንብይ፣ ወገንሽን ያባትሽንም ቤት እርሺ ንጉሥ ውበትሽን ወድዷልና እርሱ ጌታሽ ነውና።” በማለት እንደተናገረ /መዝ. ፵፬፥፲/ እመቤታችን በውስጥ በአፍአ፣ በነቢብ በገቢር፣ ፍጹም እንከን የሌለባት፤ ድንጋሌ ሥጋን ከድንጋሌ ነፍስ አስተባብራ የተገኘች፤ በነፍስ፣ በሥጋ፣ በልቡና ንጽሕት፣ ቅድስት በመሆኗ ነው። ቅዱስ ኤፍሬም በረቡዕ ውዳሴው ላይ “አብ በሰማይ አይቶ እንደ አንቺ ያለ አላገኘምና፤ አንድ ልጁን ላከው፣ በአንቺም ሰው ሆነ።” በማለቱ አንስት በሙሉ መርገመ ሔዋን ይተላለፍባቸው ነበርና ለአምላክ እናት የምትሆን ሴት በጠፋችበት እርሷ መገኝቷን ያመለክታል። በተመሳሳይ መልኩም ይህን ሃሳብ ሊቁ አባ ሕርያቆስ በቅዳሴው እንዲህ በማለት ያጠነክረዋል። “እግዚአብሔር አብ በሰማይ ሆኖ ምሥራቅንና ምዕራብን፣ ሰሜንና ደቡብን፣ ዳርቻዎችንም በእውነት ተመለከተ፤ ተነፈሰ፣ አሻተተም እንደ አንቺ ያለ አላገኘም፤ የአንቺን መዐዛ ወደደ የሚወደውን ልጁን ወደ አንቺ ላከ።” እንግዲህ እመቤታችን “ውበቴ” መባሏ በእንደዚህ ያለው ምክንያት መሆኑን ማወቅ ይገባል።

እናታችን ቅድስት ድንግል ማርያም በዚህ ምድር ሦስት ዓመት ከቤተሰቧ ጋር፣ አሥራ ሁለት ዓመት በቤተ መቅደስ፣ ዘጠኝ ወር ከአምስት ቀናት ጌታን ጸንሳ፣ ሠላሳ ሦስት ዓመት ከሦስት ወር ከጌታችን ጋር፣ አሥራ አምስት ዓመት በወንጌላዊው ዮሐንስ ቤት ከኖረች በኋላ በስድሳ አራት ዓመቷ ጥር ፳፩ ቀን በ፵፱ ዓ.ም. አርፋለች። /ነገረ ማርያም/

የሰማዕታት እናታቸው፣ የሐዋርያት ሞገሳቸው፣ የነቢያት ትንቢታቸው፣ እግዝእተ ብዙኃን ድንግል ማርያም፤ አንዳንዶች እንደሚመስላቸው ኃይል አርያማዊት /ከሰማይ የወረደች ኃይል/ አይደለችም። ሰው ሆና ከአዳም ዘር የተወለደች እንጂ። ለዚህም ልደቷና እድገቷ ብቻ ሳይሆን እረፍቷም አሳማኝ ምስክር ነው። ነገር ግን የጌታችን እናቱ፤ ከፍጡራን በላይ የተባለች ንግሥት፤ ሰማይና ምድር የማይችሉትን አምላክ በማኅፀኗ የተሸከመች እመቤት፤ አጥብታ ያሳደገች፣ አዝላ የተሰደደች፣ በእግረ መስቀሉ ቆማ ያለቀሰች እናት፤ ሥጋዋ መፍረስ መበስበስን ያይ ዘንድ ወይም እንደሌላው ሰው እስከ ትንሣኤ ዘጉባኤ በመቃብር ይቆይ ዘንድ አይገባምና ተነሣች።

የእመቤታችን ትንሣኤ እንደ እንግዳ ደራሽ እንደ ውሃ ፈሳሽ የተደረገ ሳይሆን በቅዱስ መጻሕፍት በትንቢት የተገለጸ ነበር። ቅዱስ ዳዊት “ተንሥእ እግዚኦ ውስተ እረፍትከ አንተ ወታቦተ መቅደስከ።” “አቤቱ ወደ እረፍትህ ተነስ አንተና የመቅደስህ ታቦትም።” ይላል /መዝ. ፻፴፩፥፰/። ነቢዩ ይህንን ቃል የተናገረው ፈጣሪዬ ሆይ ምእመናንን ወደምታሳርፍበት ወደ መንግሥተ ሰምያት የመቅደስህ ታቦት ድንግል ማርያምን ይዘህ ተነስ ሲል ነው። ታቦት የጽላት ማደሪያ እንደሆነ ሁሉ እመቤታችንም ለክርስቶስ ማደሪያ በመሆኗ ታቦት ትባላለች።

ሌላው በመግቢያችን የገለጽነው የጠቢቡ ሰሎሞን ቃል ነው። ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለዓለም ቤዛነቱን ከፈጸመ በኋላ ወደቀደመ ክብሩ እንደተመለሰ ሁሉ እመቤታችንም የክርስትናን ፍሬ ማፍራት ከአየች በኋላ በቀኙ ትቀመጥ ዘንድ “ተነሽ ነይ” ብሏቷል። ዳዊትም “በወርቅ ልብስ ተጎናጽፋና ተሸፋፍና ንግሥቲቱ በቀኝህ ትቆማለች” እንዳለ። /መዝ. ፵፬፥፱፣ ኢሳ. ፷፥፩/።

የእመቤታችን ትንሣኤ ምንም እንኳ በልጇ በኢየሱስ ክርስቶስ ፈቃድ የተደረገ ቢሆንም መቃብር ክፈቱልኝ፣ መግነዝ ፍቱልኝ፣ ድንጋይ ፈንቅሉልኝ ያልተባለበትና በሦስተኛው ቀን የተፈጸመ በመሆኑ ከጌታ ትንሣኤ ጋር ይነፃፀራል።

ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንዳስተማረን የቅዱሳንን ታሪክ እንናገራለን። ያቺ ዋጋው የላቀ ሽቱ በራሱ ላይ ያፈሰሰች ሴት /ማርያም ባለሽቱዋ/ ደቀመዛሙርቱ በተቃወሙ ጊዜ ከገሰጻቸው በኋላ “እውነት እላችኋለሁ ይህ ወንጌል በዓለም ሁሉ በማናቸውም ሥፍራ በሚሰበክበት እርሷ ያደረገችው ደግሞ ለእርሷ መታሰቢያ እንደሆነ ይነገራል።” እንዳለ /ማቴ. ፳፮፥፲፫/ የቅዱሳንን ሥራ ያከበረ ጌታ የእናቱንማ እንዴት? እመቤታችንም ብእሲተ ዘካርያስ ኤልሳቤጥን በጎበኘች ጊዜ “እነሆ ከዛሬ ጀምሮ ትውልድ ሁሉ ብፅዕት ይሉኛል።” በማለት እንደተናገረች /ሉቃ. ፩፥፵፰/ ልደቷን፣ እድገቷን፣ መጽነስ መውለዷን፣ እረፍቷን፣ መነሳቷን መዘከር፣ መመስከር በረከትን እንደሚያስገኝ ልብ ይሏል።

የእመቤታችንን የመጀመሪያ ትንሣኤ ያየው “ትንሣኤ ሙታን የለም” ከሚሉት ከሰዱቃውያን ወገን የተጠራው ሐዋርያ ቅዱስ ቶማስ ነበር። ቶማስ ሀገረ ስብከቱ ሕንድ ነው። በዚያ ሲያስተምር ሰንብቶ በደመና ተጭኖ ወደ ኢየሩሳሌም ሲመጣ እመቤታችንን ስታርግ ያገኛታል። ትንሣኤዋን ከእርሱ ሰውራ ያደረገች መስሎት አዘነ። “ፈቀደ ይደቅ እምደመናሁ” እንዲል ነገረ ማርያም፤ ከደመናው ተወርውሮ ሊወድቅ አሰበ። እርሷ ግን እርገቷን ያየ እርሱ ብቻ እንደሆነና ለሌሎችም እንዲነግራአቸው ለምልክትም እንዲሆን ሰበኗን /መግነዟን/ ሰጠችው። እርሱም ሐዋርያትን “የእመቤታችን ነገርስ እንደምን ሆነ?” ቢላቸው “አግኝተን ቀበርናት” አሉት። ቶማስም “ሞት በጥር በነሐሴ መቃብር እንዴት ይሆናል?” አላቸው። ሊያሳዩትም ፈልገው መቃብሯን ቢከፍቱ ባዶ ሆኖ አገኙት። እርሱ ግን “አታምኑኝም ብዬ እንጂ እርሷስ ተንሥታ አርጋለች” በማለት ሰበኗን አሳያቸው። ለበረከትም ይሆን ዘንድ ተከፋፍለው ወደየሀገረ ስብከታቸው ሔዱ። ዛሬ በቅዳሴ ጊዜ ሠራኢው ዲያቆን በሚይዘው የመጾር መስቀል ላይ በሁለት ጆሮዎች /ቀዳዳዎች/ አልፎ በእንጨት ላይ ተጠምጥሞ የምናየው መቀነት መሰል ጨርቅ የዚያ ሰበን ምሳሌ ነው።

አንዲት ቅድስት ሐዋርያዊትና ዓለም አቀፋዊት ቤተ ክርስቲያናችን በቀኖናዋ ወስና ከነሐሴ ፩-፲፭ ያሉትን ቀናት በአዋጅ የምትጾምበት ምክንያትም እንደሚከተለው ነው። እመቤታችን በአረፈች ጊዜ ሐዋርያት ቅዱስ ሥጋዋን ያሳርፉ ዘንድ ወደ ጌቴሴማኒ የመቃብር ቦታ ሲወስዷት ልማደኞች አይሁድ ተነሱባቸው “ቀድሞ ልጇን ሞተ፣ ተነሣ፣ አረገ እያሉ ሲያሳድሙ ኖሩ። ዛሬ እሷንም እንዲሁ ሊያደርጉ አይደለምን” በማለት ያቃጥሏት ዘንድ ተማከሩ። ታውፋንያ የተባለ የጎበዝ አለቃ ቀድሞ ደርሶ የአልጋውን ሸንኮር በመያዝ ከመሬት ሊጥላት ሲሞክር መልአከ እግዚአብሔር ደርሶ ሁለት እጆቹን በሰይፍ ቆርጦ ሥጋዋን ከዮሐንስ ጋር ወደ ገነት አሳረገ። በዚያም በዕፀ ሕይወት ዛፍ ሥር አስቀምጧት ጻድቃን ሰማዕታት ሲዘምሩላት፣ እነዳዊት በበገና፣ እነዕዝራ በመሰንቆ ሲያመሰግኗት ቆዩ። ሐዋርያትም ሥጋዋን አግኝተው ይቀብሯት ዘንድ ከነሐሴ ፩ ጀምሮ እስከ ፲፬ ሁለት ሱባኤ ያዙ። በ፲፬ኛው ቀን ጌታ ሥጋዋን ሰጥቷቸው በፍጹም ደስታ በጌቴሴማኒ አሳረፏት። በሦስተኛውም ቀን ተነሥታ ስታርግ ቶማስ ተመለከታት።

እንግዲህ የእመቤታችንን ትንሣኤ ከቶማስ በቀር ሌሎች አላዩም ነበርና በዓመቱ ከያሉበት ተሰባስበው ጾም ጸሎት ጀመሩ። የለመኑትን የማይነሳ፣ የነገሩትን የማይረሳ አምላካችንም መላውን ሐዋርያት ወደ ገነት አውጥቶ በገነት በዕፀ ሕይወት ሥር ከነበረው መቃብር እመቤታችንን ነፍስዋን ከሥጋዋ አዋሕዶ አንሥቶ፣ ትንሣኤዋንና እርገቷን አሳይቶ፣ ለዓለም ይህንን እንዲያስተምሩ አዘዛቸው። ከዚያን ጊዜ በኋላ የተነሱ አበውና እኛም በሥጋ ዓይናችንም ባይሆን በመንፈሳዊ ዓይናችን ትንሣኤዋን እናይ ዘንድ፣ በረከቷን ረድኤቷን አሳድራብን ከልጇ ከወዳጇ ምሕረትን ይቅርታን ትለምንልን ዘንድ፣ ጾመን ጸልየን ትንሣኤዋን በፍጹም ደስታ እናከብራለን።

ጾም ጥሬ ቃሉ መከልከል፣ ለተወሰነ ጊዜ ከምግብ፣ ከመጠጥ ወዘተ መታቀብ ማለት ነው። ጾም ደማዊት ነፍስን ለነባቢት ነፍስ የምታስገዛ ደገኛ ሥርዓት ነች። አዳም ከአምላኩ ለመጀመሪያ ጊዜ የተሰጠው ትእዛዝ “አትብላ” የሚል ነበር። ይህም የፈጣሪነትና የፍጡርነት መለያ፣ ጾምንም ማስተማሪያ ነው። ይህ ትእዛዝ በመጣሱም ሞት ወደ ዓለም ገብቷል። ጾም ወደ እግዚአብሔር ያቀርባል። /ኢዩ. ፩፥፲፬፣ ፪፥፲፪/። ጾም እግዚአብሔርን ለመለመንና በረከትን ለመቀበል ያስችላል። /ዮና. ፫፥፰-፲፣ ዳን. ፱፥፭-፰/።

ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በ፴ ዓመቱ በእደ ዮሐንስ በፈለገ ዮርዳኖስ ከተጠመቀ በኋላ ለማስተማር ከመውጣቱ በፊት ወደገዳመ ቆሮንቶስ በመሔድ ፵ መዓልትና ሌሊት ጾሟል። /ማቴ. ፬፥፪/። ይህንንም አብነት አድርገው ሐዋርያት መንፈስ ቅዱስን ከተቀበሉ በኋላ በመላው ዓለም ለስብከት ከመሰማራታቸው በፊት ጾመ ሐዋርያት ተብሎ የተሰየመውን ጾመዋል።

ቅዱስ ጳውሎስ በፊልጵስዮስ መልእክቱ “በቀረውስ ወንድሞች ሆይ እውነተኛ የሆነውን ነገር ሁሉ፣ ጭምትነት ያለበትን ነገር ሁሉ፣ ጽድቅ የሆነውን ነገር ሁሉ፣ ንጹሕ የሆነውን ነገር ሁሉ፣ ፍቅር ያለበትን ነገር ሁሉ፣ መልካም ወሬ ያለበትን ነገር ሁሉ በጎነት ቢሆን ምሥጋና ቢሆን እነዚህን አስቡ ከእኔ የተማራችሁትንና የተቀበላችሁትን የሰማችሁትንም ያያችሁትንም እነዚህን አድርጉ የሰላምም አምላክ ከእናንተ ጋር ይሆናል” በማለት እንዳስተማረን /ፊል. ፬፥፱/ የአባቶቻችንን አሠረ ፍኖት በመከተል በሕገ እግዚአብሔር በሥርዓተ ቤተ ክርስቲያን እንጓዛለን።

ለጻድቃን ለሰማዕታት ለሐዋርያት ለነቢያት የተለመነች እናታችን ለእኛም ትለመነን።

ወስብሐት ለእግዚአብሔር

ዋቢ መጻሕፍት፦
    ፩. መጻሕፍተ ሰሎሞን ወሲራክ
    ፪. ተአምረ ማርያም
    ፫. ወላዲተ አምላክ በኢትዮጵያ
    ፬. ወላዲተ አምላክ በመጽሐፍ ቅዱስ
    ፭. ውዳሴ ወቅዳሴ ማርያም ትርጓሜ

ትንሣኤ ግዕዝ

 

መ/ርት ፀደቀ ወርቅ አስራት

የጥንቱ ውበቱ

ጭራሽ ተዘንግቶ፣

ለብዙ ዘመናት

የሚያስታውስ አጥቶ፣

ተዳክሞ ቢያገኙት

ግዕዝ አንቀላፍቶ፣ 

«ሞተ ሞተ» ብለው

አዋጅ አስነገሩ፣

በርቀት እያዩ

ቀርበው ሳያጣሩ፡፡

ታዲያ ይሄን ጊዜ.....

አዋጁን የሰሙት

ቀርበው ወገኖቹ፣

ፍፁም እያነቡ

ግዕዝ..... ግዕዝ ቢሉ

አብዝተው ቢጣሩ፣

በቅፅበት ተነሣ፣

ትንሣኤን አግኝቶ

ለወዳጆቹ ጥሪ

ምላሽ ሊሰጥ ሽቶ፡፡

ጽቡቕ ኦም ብፍሪኡ ይፍለጥ!

ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ ጻድቃን ኮኑ ረሲኣን ሰባት ብኣእዋም ይምሰሉ እዮም። እቶም ጻድቃን ከም ጽቡቕ ኦም፡ እቶም ረሲኣን ከኣ ከም ሕማቕ ኦም እዮም ዝምሰሉ። እቲ ኦም ክፉእ ወይ ጽቡቕ ምዃኑ ከኣ በቲ ፍሪኡ እዩ ዝፍለጥ። ከመይ ጌርና ኢና ሠናይ ፍረ ክንፈሪ እንኽእል ዝብል ሓታቲ ክህሉ ይኽእል። እቲ ግቡእ መልሱ ድማ ንሕና ካብ ባዕልና ሠናይ ፍረ ክንፈሪ ኣይንኽእል ኢና። እንታይ ደኣ ከምቲ ጎይታና ኢየሱስ ክርስቶስ ባዕሉ ኣብ ቅዱስ ወንጌል

“ኣነ ናይ ሓቂ ጉንዲ ወይኒ እየ፥ ተኻሊኡ ከኣ ኣቦይ እዩ። …. ንስኻትኩም ከኣ ኣባይ ንበሩ፡ ኣነውን ኣባኻትኩም ክነብር እየ። ጨንፈር ኣብቲ ጉንዲ ወይኑ እንተ ዘይነበረ ካብ ርእሱ ኺፈሪ ከም ዘይክእል፥ ንስኻትኩም’ውን ኣባይ እንተ ዘይነበርኩም ከምኡ ኢኹም። … እቲ ኣባይ ዝነብር ኣነውን ኣብኡ፡ ንሱ እዩ ብዙሕ ፍረ ዝፈሪ” ይብለና። ዮሓ 15፡1- 15። ኣብዚ ዓለም ብሕይወት እናነበርካ ፍረ ዘይምፍራይ ዘሕዝን ነገር እዩ። እቲ ዝገደደ ግና ሕማቕ ፍረ ምፍራይ ብሓቂ ድርብ ክሳራ እዩ። ምኽንያቱ እቲ ዘይምፍራይ ንነፍስኻ ጥራይ ምጉዳእ ክኸውን ከሎ፡ እቲ ሕማቕ ፍረ ምፍራይ ግና ንሕይወትካን ሕይወት ካልኦት ሰባት’ውን ዝጎድእ ስለ ዝኾነ ውልቃውን ማሕበራውን ዕንወት ከስዕብ ይኽእል።

ፈሪሳውያን ዝበሃሉ ሃይማኖት ኣሎና እናበሉ ጽቡቕ ግብሪ ወይ ሠናይ ፍረ ዘይነበሮም እዮም። ‘’ኣቱም ውሉድ ኣትማን’’ ተባሂሎም ከኣ ብጎይታና ኢየሱስ ክርስቶስ ተነቒፎም እዮም። ንሱ ጥራይ ዘይኮነ እቲ ጸራጊ መገዲ ዝኾነ ዮሓንስ መጥምቕ’ውን “ውሉድ ተመን” ኢሉ ይሰምዮም ነበረ። ብፍላይ ጎይታ “ውሉድ እቲ መንደላይ ተመን” እዩ ዝብሎም። ማቴ 3፡7። እቲ ተመን ዝበሃል ዘሎ ዲያብሎስ እዩ። ካብ ጥንቲ ጀሚሩ ንሔዋን ዘስሓተ፡ ንጎይታና ኢየሱስ ክርስቶስ ክውሕጥ’ውን ብዙሕ ዝጸዓረ እዩ። ስለዚ ከኣ እቲ ናይ ጥንቲ ተመን ዓብዪ ገበል ተባሂሉ ይጽዋዕ እዩ። (ራ ዮሓ 12፡3-10) ኣትማን ኩሉ ጊዜ ናይ ክፉእ ነገር ኣብነት እዮም። ፈሪሳውያን ከኣ ደቂ ዲያብሎስ ምዃኖም ጎይታ ኣግሂዱ ነጊርዎም ኣሎ። ዮሓ 8፡41። ፈሪሳውያን ዋላ ጽቡቕ ክዛረቡ እንተ ዝደልዩውን ኣይኮነሎምን እዩ። ምኽንያቱ ኣፍ ካብ ምልኣት ልቢ እዩ ዝዛረብ። ሰብ ዘይብሉ ነገር ከውጽእ ወይ ክህብ ፍጹም ኣይክእል እዩ። ዝኾነ ሰብ ክፉእ ተዛሪቡ ንኽንብል፡ እቲ ዓረፍተ ነገሩ ብኽፉኣት ቃላት ዝተሃንጸ እንተ ኮይኑ ጥራይ ኣይኮነን። ከም ጠስሚ ልዙብ ከም ዘይቲ ልኡም ቃላት እናተጠቕመ’ውን እቲ መልእኽቱ ከም ዝተመስተ ሴፍ ሓደገኛ ክኸውን ዝከኣል ነገር እዩ። (ማቴ 15፡18)።

ሠናይ ፍረ ምእንቲ ክንፈሪ ብመጀመርታ ልብና ወይ ከኣ እቲ ናይ ውሽጢ ሰብነትና ክጥዒ ግድን ኣለዎ። ብጽቡቕ ፊደላት ጥራይ ዘረባኻ ክጽብቕ ዘይከኣል እዩ። ንልሳን ምቁጽጻር ማዕረ ክንደይ ከቢድ ምዃኑ፡ እቲ ንዓኣ ክመልኽ ዝኸኣለ ድማ ሕይወቱ ካብ ክፉእ ክባልህ ከም ዝኽእል ቃል እግዚኣብሔር ኣነጺሩ ኣብሪሁልና ኣሎ። ስለዚ ሕይወት ካብ ልቢ እያ እትፍልፍል እሞ ልዕሊ ኩሉ ንልብና ክንሕሉ ይግብኣና። ከምቲ ኣቦና ዳዊት “ቃላት ኣፈይን ሓሳባት ልበይን ኣብ ቅድሜኻ ብሁግ ይኹን’’ ኢሉ ዝጸለዮ ክንጽሊ የድልየና። መዝ 19፡14። ስለዚ ሰብ ብዘረባኡ ይጸድቕ፡ ወይ ከኣ ይኹነን ማለት እዩ። ስለዝኾነ እንተ ክንጸድቀሉ እንተ ክንኩነነሉ ብዛዕባ ዝተዛረብናዮ ዘረባ ኩሉ ጸብጻብ ክንህበሉ ምዃንና ኣይንዘንግዕ። ክፉእ ዘረባ ብእግዚኣብሔር ጽዩፍ ስለ ዝኾነ ንሕና እቶም ውሉድ እግዚኣብሔርን ሰዓብቲ ክርስቶስን ዝኾንና ህዝበ-ክርስቲያን ከኣ ክንጽየፎ ይግባእ። ይትረፍዶ ክፉእ ክንዛረብሲ፡ ክፉእ ክንሰምዕ ከለና እኳ ነፍስና ክትስቀቕ እዩ ዝግባእ። ብዛዕባ እዚ ሓዋርያ ጳውሎስ “እቲ ንሰማዕቱ ንበረኸት ዝኸውን፡ ከከም ዘድልዮም ከኣ ክሓንጽ ዝኽእል ሠናይ ዘረባ ደኣ ተዛረቡ እምበር ዘይጠቅም ዘረባስ ካብ ኣፍኩም ኣይውጻእ” ይብለና። ኤፈ 5፡29።

ስለዚ እምበኣር መዝገብ ልብና ኣጥዒና ካብኡ ኩሉ ጊዜ ጥዑም ቃላት ብኣፍና ክንቀድሕ ይግብኣና። ዘረባና ከኣ ኃይልን ፈውስን ጸጋን ዘለዎ ክኸውን እዩ። ጽቡቕ ጥራይ ደኣ እምበር ክፉእ ንኸይንዛረብ ኩሉ ጊዜ ደገ ከናፍርና ምስ ኣምላኽ ኴንና ክንሕሉ ይግብኣና። ብዛዕባ እዚ ኣቦና ዳዊት’ውን ‘’እቲ ንሕጊ እግዚኣብሔር ዝእዘዝ ሰብ ብፁዕ እዩ። ንሱ ከምታ በብእዋኑ ፍሬኣ እትህብ ቆጽላ ዘይነቅጽ ኣብ ወሰን ወሓዚ ማይ ዝተተኽለት ኦም እዩ” ይብል። መዝ 1፡3። ነቢይ ኤርምያስ’ውን ኣብ ትንቢቱ “ እቲ ኣባይ ኣብ እግዚኣብሔር ዝውከል፡ እወ ትጽቢቱ ኣባይ ኣብ እግዚኣብሔር ዚገብር ሰብ ብሩኽ እዩ። ንሱ ከምታ ኣብ ጥቓ ማይ ዝተተኽለት ናብ ሩባ ኣቢላ ሱራ ዘስፋሕፍሐት፡ ዋዒ እንተ መጸ ዘይትፈርህ ቆጽላ ኸኣ ለሚዑ ዚነብር ኦም እዩ። እወ! ንሱ ኸምታ ብዘመን ደርቂ ዘይትጭነቕ ካብ ምፍራይ’ውን ዘይተቋርጽ ኦም እዩ” ይብል። ኤር 17፡7። ልዑል እግዚኣብሔር ዝኸብረሉን ሕይወትና ዝባረኸሉን ሕያው ፍረ ክንፈሪ ኣምላኽ ጸጋ የብዝሓልና።

ነሐሴ 1/ 2003 ዓ.ም. ክብረ ድንግል ማርያም

እግዚአብሔር ዘላለማዊ ኃይሉንና አምላክነቱን ለዓለም ከገለጸበት ታላቅ ሥራ መካከል በእመቤታችን በቅድስት ድንግል ማርያም የገለጸው ድንቅ ሥራው በቤተ ክርስቲያን ታሪክ  ቀዳሚውን ሥፍራ ይይዛል፡፡ ይህንን ሁኔታ ድንግል ማርያም “ብርቱ የሆነ እርሱ ታላቅ ሥራን በእኔ አድርጓል ስለዚህም ምክንያት ፍጥረት ሁሉ ያመሰግኑኛል” ሉቃ.፩፥፵፱/1፥9/ በማለት ገለጸችው፡፡ ቅድሰት ኤልሳቤጥም የጌታዬ እናት” አለቻት /ሉቃ.፩፥፵፫/1፥43/  “መልአኩ ቅዲስ ገብርኤል ከሴቶች መካከል ተለይተሽ የተባረክሽ ነሽ” /ሉቃ.፩፥፳፰/1፥28/ አላት፡፡ ቅዱስ ዳዊት ልጄ ይላታል መዝ.፵፬፥፱/44፥9/ ሰሎሞን እኅቴ ይላታል /መኃ.፭፥፩/5፥1/ ወንጌላዊው ቅዱስ ዮሐንስም እናት ሆና ተሰጠችው /ዮሐ.፲፱፥፳፮/19፥26/ ይህንን ድንቅ ሥራ ውስንና ደካማ የሆነ አእምሮ ሊገነዘበው ከሚችለው በላይ ነው፡፡

ቅዱስ አግናጢዎስ ዘአንጾኪያ ለኤፌሶን ክርስቲያኖች በጻፈው መልእክቱ እንደገለጸው” የቅድስት ማርያም ዘለዓለማዊ ድንግልና፤ አማኑኤልን መውለዷ፤ የማይሞተው ጌታ ሞት” እነዚህ ሦስቱ ከዚህ ዓለም ጥበበኞችና ገዢዎች የተሰወሩ ምሥጢራት ነበሩ፤ እነዚህ ድንቅ ምሥጢሮች በራሳቸው ከንግግርና ከቋንቋዎች ሁሉ በላይ ሁነው የሚነገሩ በእግዚአብሔር የዝምታ መጎናጸፊያ የተጠቀለሉ ድብቅና ጣፋጭ ምሥጢሮች ናቸው ይላል፡፡

ምስጋናዋ የበዛለት ቅዱስ ኤፍሬም ሶርያዊ “አቤቱ መሰንቆ ልቡናዬን አነቃቃ የልቤንም እንዚራ፤ ድምፁን ከፍ አድርጎ የዳዊት ልጅ የሆነችውን የጌታውን እናት ድንግል ማርያምን ያመሰግናት ዘንድ፥ ለዓለም ሕይወት የሚሰጠውን የወለደች እናቱ የሆነች እርሷን ከፍ ከፍ ያደርጋት ዘንድ” ብሏል፡፡ በሌላም አንቀጽ “ከሕሊናት ሁሉ በላይ ለሆነ ለዚህ ነገር አንክሮ ይገባል፤ ምድራዊት ሴት ፈጣሪዋን ወለደችው እርሱም እናቱን ፈጠረ” አለ፡፡ ስለ እነዚህ ነገሮች ሁሉ ምን ማለትን እንችላለን? እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ስለ ድንግል ማርያም ያልተናገረበት ጊዜ ያላናገረው ቅዱስ እንደሌለ እንመለከታለን፡፡

በእግዚአብሔር በሰውና በመላእክቱ ፊት የከበረ ሰው መታሰቢያው ለዘለዓለም ነው፡፡ በቤቱ በቅጥሩ የማይጠፋ የዘለዓለም ስምን ይቀበላልና፡፡ /ኢሳ.፶፭፥፫/55፥3/ ይህንን ታላቅ በረከት እንደሚሰጣቸው የተናገረ የማይዋሸው ቅዱስ እግዚአብሔር ነው፡፡ ከእግዚአብሔር ወልድ እናት ከድንግል ማርያም የበለጠ በሰውና በእግዚአብሔር ዘንድ የከበረ ማንን ልንጠራ እንችላለን? ከእርሷስ ሲታሰብ ሊከበርም የሚችል በቅድስና ሕይወት ያለፈ ማን ይኖራል?

አስቀድሞ ሁሉን ያዘጋጀ እግዚአብሔር ነው፡፡ ቅዱስ እግዚአብሔር ፍጥረቱንና ዓለሙን ለማዳን የመረጠው ጊዜ በደረሰ ጊዜ ከድንግል ማርያም በድንግልና ተወለደ፡፡ አስቀድሞ በመልአኩ አፍ እንዳናገረ ክብሩ በእርሷ ላይ ታየ /ኢሳ.፷፥፪/60፥2/ ማኅፀኗን ከተማ አድርጎ ዘጠኝ ወር ከአምስት ቀን በእርስዋ አደረ፡፡ በእመቤታችን ያደረ መንፈስ ቅዱስ “ያነጻቸው ዘንድ ይቀድሳቸውም ዘንድ በሥጋም በነፍስም መርቶ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ያገባቸው ዘንድ በነቢያት በሐዋርያት ላይ እንዳደረው አይደለም፤ ከሦስቱ አካል አንዱ አካል እግዚአብሔር ወልድ ጌታችን መድኃኒታችን ኢየስስ ክርስቶስ ከሥጋዋ ሥጋን ከነፍስዋ ነፍስን ነስቶ ፍጹም ሰው ፍጹም አምላክ ሆነ እንጂ፡፡ ቅዱስ ሉቃስ ይህን ዘለዓለማዊ እውነት “መንፈስ ቅዱስ በአንቺ ላይ ይመጣል፤ የልዑል ኃይልም ይጸልልሻል ስለዚህ ከአንቺ የሚወለደው ቅዱስ የእግዚአብሔር ልጅ ይባላል” /ሉቃ.፩፥፵፭/1፥45/ በማለት ገልጾታል፡፡

ኢትዮጵያዊው ሊቅ ደራሲና ገጣሚ አባ ጊዮርጊስ ዘጋስጫ “የእስራኤል ንጉሥ በእስራኤል ልጅ አደረ፤ የዳዊት አምላክ ከዳዊት ልጅ ሥጋን ለበሰ፤ የዕብራውያን ጌታ በዕብራውያን ልጅ ማኅፀን ተወሰነ፡፡ ለአብርሃም የዕብራይስጥ ልሳን ያስተማረው ከቀድሞም ያልሰማውን ልሳን እንዲናገር አፉን ጆሮውን የከፈተለት ከዕብራዊት ድንግል ተወለደ፤ በድንግልና ወተት አደገ፤ ጥቂት ጥቂት እያለ አደገ፥ የሕፃናትን ሥርዓት እንዳያጎድል አፉን የሚፈታባት ዘመን እስኪፈጸም ጥቂት ጥቂት እያለ በዕብራይስጥ ልሳን ሲናገር ኖረ፡፡ ለሙሴ በዕብራይስጥ ልሳን በጣቶቹ የተጻፉትን ዐሠርቱ ቃላት በድንጋይ ሰሌዳ የተጻፈውን የሰጠው የዕብራይስጥ ፊደል ለመማር ከመምህር እግር በታች ተቀመጠ፡፡ የባቢሎን አውራጃ በምትሆን ሰናዖርም የፍጥረትን ሁሉ ቋንቋ የበተነ እርሱ የአሕዛብን ቋንቋ እንደማያውቅ ሁሉ እናቱ አፍ በፈታችበት ልሳን በዕብራይስጥ ልሳን ሲናገር ኖረ፤ ጆሮ ይህንን ነገር ከመስማት የተነሣ የሚለመልምበት ይህ ነገር ዕጹብ ድንቅ ነው፡፡ ለዚህ አንክሮ ይገባል አለ፡፡ ይህ በሰው ጥበብ በብራናና በቀለም የተጻፈ እውነት ሳይሆን ለድኅነት በተጠሩ ሰዎች ሁሉ ልቡና በአምላክ ጥበብ የተጻፈ እውነት ነው፡፡

አስደናቂው የድንግል ማርያም ሞት

ኢትዮጵያዊው ሊቅ አባ ጊዮርጊስ ዘጋስጫ በመጽሐፈ አርጋኖን ድርሰቱ ከሚያሰጥመው ባሕር ሞገድ የተነሣ የማትነቀነቅ፥ መልኅቆቿም በሦስቱ ሥላሴ ገመድ የተሸረቡ ናቸው ይህቺ ደግሞ ከነፋሳት ኃይል የተነሣ የማትናወጥ በጭንጫ ላይ ያለች የዕንቈ ባሕርይ ምሰሶ ናት፤ እርሷን የተጠጋ መውደቅ መሰናከል የለበትም” የሚላት እመቤታችን ሞት አይቀርምና እርሷም እንደሰው የምትሞትበት ጊዜ ደረሰ፡፡ እግዚአብሔር አያዳላምና፡፡ /ሮሜ.፪፥፲፩/2፥11/ ቅድስት ድንግል ማርያም የኃያሉ እግዚአብሔር እናቱ፥ መቅደሱ፥ ታቦቱ፥ መንበሩ ሆና እያለ ሞትን መቅመሷ በራሱ የሚያስገርም ምሥጢር ነው፡፡ ከቤተ ክርስትያን ወገን ሞትን እንዳያዩ የተወሰዱ ቅዱሳን ሄኖክ፥ ኤልያስ፥ ሌሎችም እንዳሉ የቅዱሳት መጻሕፍት ምስክርነት አለ፡፡ ይህ ከኅሊናት ሁሉ በላይ የሆነው ምሥጢር ርቀቱ በመጽሐፈ ዚቅ እንዲህ ተብሏል፡፡ “ለምንት ይዜኃር ኃያል በኃይሉ ወባዕል በብዝኃ ብዕሉ ኢያድለወ  ሞት ክርስቶስ ለሥጋ አባሉ ሞትሰ ለመዋቲ ይደሉ ሞታ ለማርያም የአጽብ ለኩሉ፡፡ ኃይለኛ በኃይሉ ለምን ይታጀራል? ባለ ጸጋም በሀብቱ ብዛት፡፡ ክርስቶስ ለአካሉ አላዳላም፤ ሞትስ ለሟች ይገባዋል የእመቤታችን የቅድስት ማርያም ሞት ግን አስደናቂ ነው”

እመቤታችን ያረፈችው በጥር ሃያ አንድ ቀን ነው፤ በአባት በእናቷ ቤት ሦስት ዓመት ኖረች፤ ዐሠራ ሁለት ዓመት በቤተ መቅደስ ኖረች፤ ከልጇ ጋር ሠላሣ ሦስት ዓመት ከሦስት ወራት፤ ከጌታ ስቅለት በኋላ ዐሥራ አምስት ዓመታት ኖረች፤ ጌታን የጸነሰችበትን ወራት ስንጨምር በዚህ ዓለም በሥጋ የቆየችበት ጊዜ ስድሳ አራት ዓመት ይሆናል፡፡

የቤተ ክርስቲያን ትውፊት የድንግል ማርያም ሞት በሚከተሉት ምክንያቶች እንደሆነ ያስረዳል፤ የመጀመሪያው “ለመለኮት ማደርያ ለመሆን የበቃችው ኃይል አርያማዊት ብትሆን ነው እንዷ ምድራዊት ሴትማ እንደምን ሰማይና ምድር የማይችለውን ልትሸከመው ይቻላታል?” የሚሉ ወገኖች ነበሩና በርግጥም እግዚአብሔር ወልድ የተዋሐደው የሰው ልጆችን ሥጋ እንጂ የመላእክትን አለመሆኑን ለማጠየቅ ነው፡፡ ይህንን ሁኔታ ቅዱስ ጳውሎስ ሲያስረዳ “እንግዲህ ልጆቹ በሥጋና በደም ስለሚካፈሉ፥ እርሱ ደግሞ በሞት ላይ ሥልጣን ያለውን በሞት እንዲሽር፥ ይኸውም ዲያብሎስ ነው፥በሕይወታቸው ሁሉ ስለሞት ፍርሃት በባርነት ይታሰሩ የነበሩትን ሁሉ ነጻ እንዲያወጣ፥ በሥጋና በደም እንዲሁ ተካፈለ፡፡ የአብርሃምን ዘር ይዟል እንጂ የያዘው የመላእክትን አይደለም” አለ፡፡ /ዕብ.፪፥፲፬-፲፭/2፥14-15/ በዚህም ድንግል ማርያም የአዳም ዘር መሆኗ ታወቀ፡፡ ሁለተኛው ቅዱስ ያሬድ እንዳለው ጌታችን በፍርዱ አድልዎ የሌለበት መሆኑ ይታወቅ ዘንድ ነው፡፡ ሥጋ የለበሰ ሁሉ በለበሰው ሥጋ ሞትን ይቀምስ ዘንድ የግድ ነውና፡፡

ትንሣኤ

በቃል መነገሩ በአንደበት መዘከሩ ለአምላካችን ለልዑል እግዚአብሔር ክብር ምስጋና ይግባውና “ከሞት ወጥመድ በላይ እንኳን የሆነ ሌላ ኃይል አለ፤ ይሄውም ሞት ፈጽሞ ሊያሸንፈውና ሊገዳደረው የማይችል የእግዚአብሔር መለኮታዊ ኃይል ነው፡፡ በሰይጣን ዘንድ ያለው የሞት ኃይል ነው ሕያው እግዚአብሔር የሕያዋን አምላክ ነውና ሞት ሊያሸንፈው ሊደርስበትም የማይችለውን ሕይወት ይሰጣል፡፡ ይህንን እግዚአብሔር የሚሰጠውን ሕይወት ሰይጣን በእጁ ሊነካው ከቶውንም አይችልም፡፡ እግዚአብሔር ለሙታን ሕይወትን ይሰጣል የሞትና የሕይወት ባለቤት ነው፡፡”

ከሞት ሥልጣንና ኃይል በላይ የሆነው ይኸው የእግዚአብሔር መለኮታዊ ሥልጣን የድንግል ማርያምን ሥጋ መልካምም ሆነ ክፉ ለሠሩ ሰዎች ዋጋ ይከፍል ዘንድ ለፍርድ እስከሚመጣበት ጊዜ ድረስ በመቃብር ውስጥ ተጠብቆ እንዲቆይ፤ ፈርሶና በስብሶ በምድር ላይ እንዲቀር አላደረገም፡፡ ከሙታን መካከል ተለይታ ተነሥታለች፡፡ እንድትነሣም ያደረገ የጌታ ኃይል ነው፤ በራሷ የተነሣች አይደለችም፡፡ መንፈስ ቅዱስ በድንግልና ጸንሳ በድንግልና መውለዷን በትንቢት እንዳናገረ ትንሣኤዋንም በትንቢት ሲያናግር ኑሯል፡፡ ይህ ታላቅ ምሥጢር በቅዱስ ዳዊት አንደበት “ተንሥእ እግዚኦ ውስተ ዕረፍትከ አንተ ወታቦተ መቅደስከ፤ አቤቱ ወደ ዕረፍትህ ተነሥ አንተና የመቅደስህ ታቦትም” /መዝ.፻፴፩፥፰/131፥8/ ብሎ ገልጾታል፡፡ ቅዱስ ዳዊት በዚህ የትንቢት ክፍል ትንሣኤዋን አስረድቷል፡፡ ታቦት የጽላቱ ማደሪያ ነው፡፡ በታቦቱ ውስጥ የሚያድረው በእግዚአብሔር ጣቶች የተጻፈው ሕጉ ነው፡፡ ይህ እግዚአብሔር ያከበረው ነገር ሆኖ ሊመጣ ላለው ነገር ማሳያ ነው፡፡ እውነተኛዋ ታቦት ማርያም ናት፡፡ ሙሴ በተቀበለው ታቦት ውስጥ ያለው ጽላት በውስጡ የያዘው ሕጉን ነው፤ በድንግል ማርያም ላይ ያደረው ግን የሕጉ ባለቤት ነውና፡፡ ከፍጡራን ከፍ ከፍ የማለቷ ድንቅ ምሥጢርም ይህ ነውና፡፡ ትምክህቷም፣ ትውክልቷም ጌታ እግዚአብሔር እንደሆነ በወንጌላውያኑ ተነግሮላታል፡፡ መንፈስ ቅዱስ ያላናገራቸውን ከልባቸው አንቅተው አይጽፉምና፡፡ እርሷም” ነፍሴ ጌታን ታከብረዋለች መንፈሴም በአምላኬ በመድኃኒቴ ሐሴትን ታደርጋለች” አለችን /ሉቃ.፩፥፵፯/1፥47/፡፡ ይህ ቃል ንጽህናዋ ቅድስናዋ በተረዳ ነገር ታውቆ ፍጥረት ሁሉ ከልቡ ከሚያከብራት እመቤት የተነገረ ቃል እንጂ ራሳቸውን ያለአጥርና ያለከልካይ አድርገው ቃሉን ከሚሸቃቅጡ ሰዎች ወገን የተሰጠ ምስክርነት አይደለም፡፡

እርስዋ ከኪሩቤል ትበልጣለች፤ ከሱራፌልም ትከብራለች ጌታችን የሱራፌልን፥ ኪሩቤልን ባሕርይ ባሕርዩ አላደረገም፡፡ የመላእክትንም ባሕርይ እንደዚሁ፥ የእርሷን አካል ባሕርዩ አደረገ እንጂ፡፡

የክርስቲያኖችን ትንሣኤ ሙታን የሚመሰክር ልዕልና

ከምድር ሰዎች ሁሉ ጥበበኛ የሆነው ሰሎሞን እንዲህ አለ፡- “ወዳጄ ሆይ ተነሽ፤ ውበቴ ሆይ ነይ፡፡ እነሆ ክረምት አለፈ፥ ዝናሙም አልፎ ሄደ አበቦች በምድር ላይ ተገለጡ፥ የዜማም ጊዜ ደረሰ፥ የቁርዬም ቃል በምድር ላይ ተሰማ”፡፡ /መኃ.፪፥፲-፲፬/2፥10-14/ ይህ ትንቢት የዚህ ዓለም ድካሟ ሁሉ መፈጸሙን ያስረዳል፡፡ ልጇን ይዛ ከሀገር ሀገር በረሀብና ጥም የተንከራተተችበት ጊዜ አሁን አለፈ፡፡ ታናሽ ብላቴና ሳለች ልጇን አዝላ በግብጽ በረሃ የተቀበለችው መከራ ሁሉ ፍጻሜ አገኘ፡፡ ከእግረ መስቀል ሥር ወድቃ የልጇን የቆሰለ ገላ እየተመለከተች የደረሰባት ልብ የሚሰነጥቅ ኀዘን ወደ ደስታ ተለወጠ፡፡ በነፍሷ ሰይፍ ያልፋል ተብሎ የተነገረው ልብ የሚሰነጥቅ መከራ እንደ ነቢዩ ቃል ትንቢት የሚቀጥልበት ጊዜ ተፈጸመ፡፡ እርሷ ባለችበት ሥፍራ የሕይወት ትንሣኤ ያላቸው ሰዎች ይሆኑ ዘንድ አስቀድማ ከሙታን ተለይታ በመነሣት የተጠበቀልን ተስፋ ማሳያ ሆነችን፡፡ በእግዚአብሔር መንግሥት ስደት መከራ ኃዘን ሰቆቃ የለም፤ መገፋት መግፋትም የለም፡፡

እመቤታችን ትንቢቱ የተፈጸመባት ሁና እያለ ከማንኛውም ሐዋርያ በላይ ለእግዚአብሔር ቃል መስፋፋት የወንጌል ዘር በተዘራበት ቦታ ሁሉ ነበረች፡፡ ለመንግሥቱም እንደሚገባ ሁና ኑራለች፡፡ በማኅፀን የተጀመረው የማዳን ሥራ፤ ፍጻሜውን ያገኘው በቀራንዮ ነው፡፡ በቤተ ክርስቲያናችን አስተምህሮ የጌታ ልደቱና ጥምቀቱ፣ ሞቱ ትንሣኤው ዕርገቱና ዳግመኛ መምጣቱ በነገረ ድኅነት ትምህርታችን እጅግ ጠቃሚ የሆኑ ምሥጢራት ናቸው፡፡ ቤተልሔም የሥጋዌውን ምሥጢር ሲያሳይ ዮርዳኖስ ቀዳማዊ ልደቱን ያሳያል፡፡ የመጀመርያው የእኛ ባሕርይ ሲሆን ሁለተኛ የጌታ የራሱ የባሕርይ ገንዘቡ የሆነ ነው፡፡ እርሱ የሰው ልጅ ሆነ፤ እኛ ደግሞ የእግዚአብሔር ልጆች ሆንን ይህ ሁሉ የተደረገው ከድንግል ማርያም በነሳው ሥጋ ነው፡፡ እርሱ የእኛን ተፈጠሮ ገንዘቡ ስላደረገ፤ እኛ ደግሞ የእርሱን ቅድስና ገንዘብ በማድረግ የመንግሥቱ ተካፋዮች ሆንን፡፡ የእኛ የሆነው ሁሉ የእርሱ የእርሱ የሆነው የእኛ በመሆኑ ከፍ ከፍ እናደርገዋለን፡፡ ለዚህ ክብር በቀታ ያከበረችንን ከእግዚአብሔር ጋር ያዛመደችንን እመቤት እንደምን አናከብራትም?

የእኛ መንፈሳዊ ልደት የተገኘው ጌታ በሥጋ ከቅድስት ድንግል ማርያም በተወለደው ልደት ነው፡፡ “የቅድስት ድንግል ማርያም ማኅጸን አምላክና የሰው ልጆች የተገናኙበት፤ አምላክና ሰው የተዋሐዱበት መካነ ምሕረት ነው፡፡ እግዚአብሔር ዙፋኑን ዘጠኝ ወር ከአምስት ቀናት የዘረጋበት መካነ ሰላም ነው፤ የእግዚአብሔር ዙፋን ፍጹም በማይናወጥና ጸጥታ በነገሠበት ስፍራ የሚዘረጋ የክብር ዙፋን ነው፡፡ ይህም ዙፋን የቅድስት ድንግል ማርያም ማኅጸን ነው፡፡”

በቀራንዮ አደባባይም በኀዘን ነበረች፡፡ ሐዋርያት ጉባኤያትን ሲያበዙ አብራቸው ነበረች፤ ይህ ሁሉ ታላቅ ሥራ ከተፈጸመ በኋላ ዓረፍተ ዘመን ገታት፡፡ በሥጋ ዓረፈች፡፡ ያረፈችው በጥር ሃያ አንድ ቀን ነው፤ ሐዋርያትም ሊቀብሯት ሲሹም ከአይሁድ ክፋት የተነሣ ልጇ ሌላ ክብርን ደረበላት ከጌቴሴማኒ ሥጋዋ ተነጥቆ በገነት በዕፀ ሕይወት ሥር እስከ ነሐሴ ዐሥራ ስድስት ቀን ለሁለት መቶ አምስት ቀናት ቆይታለች፡፡ ልጇ ወዳጇ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ሞትን በሥልጣኑ እንዳሸነፈ የልጇ መለኮታዊ ኃይል ሞትን አሸንፋ እንድትነሣ አደረጋት፤ ጠቢቡ ሰሎሞን ስለ ትንሣኤዋ የተናገረው ቃል ተፈጸመ፡፡ ሊቁ “ለዛቲ ብእሲት ሠረቀ ላዕሌሃ ብዕለ ጸጋሁ ለአብ ወአግዓዛ እምእኩይ ውስተ ሰናይ እሞት ውስተ ሕይወት፤ በድንግል ማርያም ላይ የአብ የባለጸግነቱ ብዛት ተገለጠ ከሞት ወደ ሕይወት ከክፉ ዓለም ወደ በጎ ዓለም አሸጋግሯታልና፤ ያለው ይኸንን ነው”፡፡ ከእንግዲህ ወዲያ ልጇ ሲንገላታ፣ ሲሰደድ ሲገረፍ፣ ሲሰቀል፣ ሲቸነከር ያየችበት ዓለም አለፈ፡፡ አሁን የልጇን ልዕልና ከሚያደንቁ ጋር ታደንቃለች፤ ከፍ ከፍ ከሚያደርጉት ጋር ታከብረዋለች፡፡ ይኸም ከገቡ የማይወጡበት ኀዘን መከራ ችግር በሌለበት ሰማያዊት ሃገር ነው፡፡ ቅዱሳን ሩጫቸውን ጨርሰው የድል አክሊልን የሚቀዳጁበት ሥፍራ ነው፡፡ በዚህም ከፍጡራን ሁሉ ከፍ ባለ በታላቅ ክብርና ጸጋ ለዘላለም እንደምትኖር እናምናለን፡፡

ልመናዋ ክብሯ ፍቅሯ አማላጅነቷ የልጇም ቸርነት በሁላችንም ላይ አድሮ